Zeyno ve Can

Zeyno ve Can

13 Aralık 2013 Cuma

Dedesinin balı

Dedeli torunlu pek bir iyi anlaşıyorlar... Aralarından su sızmıyor birlikteyken... Zaten önümüzde bir pepenin dedesi örneği olduğu için dedeler herkesten bir sıfır önde başladı...

Bir istanbul seyahati, dedeli torunlu kucak kucağa geçti yine...


9 Aralık 2013 Pazartesi

Sezen Aksu uyuyor :)

Yine ateşli piliç iş başında... :((

Pazar günü nasıl da keyifli başlamıştı, güzel bir kahvaltının ardından, ailece spora gitmiştik, baba- kız havuza girmişti, bende koşu bandının üstünde biraz ter atmıştım... öğleden sonra Duygu'lar geliyoruz diye aradı, saat 6 sularında durdukyere Zeynoş'un ateşi fırladı, hemen arkasından da burnu akmaya başladı... Koruyamadık kuzuyu yine :(((

Duygu'ları yolcu ettik, Zeyno hemen bayıldı (ateş düşürünücün etkisi ile) , sabaha kadar sürekli uyanarak uyudu, tabi biz sürekli tetikte :(

Sabah 5 sularında ateş 38.3 olunca korktuk, verdik ibufen'i, aldık yanımıza yatırdık... İlacı içirirken uyandı, biraz mızlandı, sonra uyumaya devam etti, sonra birden bire kalktı ve ağzında çıkan ilk söz:

"Baba, Sezen Aksu şimdi şinanay söyleyemez, çünkü uyuyor.... " 

Ve sonra yatıp, uyumaya devam etti :)))

Bu uykusuz halimizle bile gün boyu hatırlayıp güldük :))) 


Deli bu çocuk yaaaa, anası babası gibi zır deli :)))

1 Aralık 2013 Pazar

Ruh hali notları...

Bu sefer Amsterdam'da oluş sebebim çok başka... Eğitimi almaya değil, vermeye geldim, üstüne üstlük bildiğim konu vergi ile ilgili değil, tamamen soft skill yani kişisel gelişim üzerine 4 günlük bir eğitim... Benim için çok farklı bir tecrübe olacağı kesin... Yokluğumda kuzu önce babasına, sonra Nurnur'a emanet..

Ben nasıl mıyım? 
Biraz karışık, biraz solgun, biraz yorgun... 
Nasıl olduğunu anlayamadığım bir şekilde, tavan yapan tiroidim, hem kilomu hem sinirimi zıplatmış durumda...
yüzümde çıkan lekeler, saç dökülmesi de cabası... 
Birden bire alevleniyorun, sonra sönüyorum, bütün gece niye öyle yaptım diye huzursuz kendimi sorgulayarak geçiyor, 
sabah dinlenmeden uyanmış oluyorum yorgun-argın yeni bir güne başlamanın telaşıyla, 
sonuç olarak dinlenmemiş bedenim ve ruhum, en küçük aksiliklere bile aşırı tepki veriyor ve aynı döngüyü yine yaşıyorum...

Yani pek iyi bir dönemde değilim ne yazık ki... Dehan bey ilacın dozunu artırmıştı, yetmedi biraz daha artırdı... Bakalım bu kalp çarpıntıları, bu aşırı iştah, bu sinir-stres-asabiyet ne zaman bir son bulacak? İnşallah çabuk olur, şu halimi hiç ama hiç sevmiyorum :(








Veli toplantısı notları

G29 kasım cuma günü ilk veli toplantımıza gittik...evet evet 27 aylık kızımızın ilk veli toplantısıydı... Oturduk küçücük sandalyeye, Esra ve Lyna bize, bizim bilmediğimiz kızımızı anlattılar...

Zeyno inatçıymış ( buna hiç şaşırmadım, bir koç annesi var, üstelik kendisi de bir aslan) 
İstemediği birşeyi asla yaptıramıyorlarmış ( hiç şaşırmadım)
Parça et yemiyormuş ( eşşek sıpası, şu iştah problemi adamı deli ediyor)
Okula ilk geldiğinde hiç meyve de yemiyormuş, şimdi yine sevmiyormuş, ama en azından yarısını yiyormuş ( buna da şükür)
Yemeklerini kendisi yemek istiyormuş ;)
Ayakkabılarını kendisi giyiyormuş ;)
Öğlenleri emziksiz uyuyormuş, omulda emziği hiç sormuyormuş bile ( garezi bana bu çocuğun)
Günde bir kaç kez çişini veya kakasını tuvalete yapıyormuş ;)
Sınıfın en çenesi düşük çocuğuymuş ( buna hiç şaşırmadım, çünkü biran bile susmadan konuşuyor)
Dile çok yatkınmış, ingilizce kelimeleri çok hızlı öğreniyormuş. Miss Lyna'nın tüm komutlarını ilk anlayanlardan biri oluyormuş, bir de diğerlerine anlatıyormuş ( adam olmuş, sınıf sözcülüğü yapıyor) 
(okulda bir gün boyunca neler yaptıklarını anlattılar, tüm gün eğitim ingilizce, eğer herhangi bir sorunları olursa, Esra onlarla Türkçe konuşuyormuş, biz buna göre çok az ingilizce öğrenmiş olduğunu söyledik, bu sene amaç ingilizce anlamalarını sağlamakmış, seneye konuşacaklarmış,Zeyno sınıfta ingilizce komutları en iyi anlayanlardan biriymiş) ( 8 kişilik sınıfın 4'ü yabancı üstelik)

Çok hisli bir çocukmuş, başka birine birşey olduğunda, hemen yanına gidiyormuş, o anda Esra veya Lyna görmediyse, onların yanına gidip, Justin düştü gel felan diyormuş...

Beren'le eskiden çok ayrı takılıyorlarmış, son 2 haftadır yapışık ikiz gibi dolaşmaya başlamışlar, birbirlerini koruyorlarmış, başka birinin Beren'den aldığı bebeği, horoz Zeyno gidip alıp, Beren'e geri veriyormuş :)

En sevdiği şey kitapmış ( gün boyu elinden kitap düşmüyormuş, neyle oynarsa oynasın, elinde bir kitap tutuyormuş)
Bir de bebeklerle oynamayı çok seviyormuş, onları sürekli öpüyormuş ( evde kesinlikle oynamıyor)

Hayatta en iyi tanıdığınız varlığı başkasından, bilinmeyen yönleriyle dinlemek bir garip oluyormuş...

Gel gelelim emzik ve bez konusuna... İkisini de bırakmaya hazır değilmiş... Emziği zaten sadece gece alıyor, ama eğer bırakmak konusunda zorlarsanız, başka bir kötü huy edinebilir dediler( mesela parmak emmek), o yüzden zaman tanıyın, kendi kendine bıraksın dedi ( en fazla 3 yaşında kesin bırakır dedi Esra ama ben pek inanamadım buna)

Emzik konusunda ben Amsterdam'dan dönünce şöyle birşey deneyeceğiz, Zeyno'yu akşam yatırmadan önce epey yoracağız, banyo yaptıracağız, pelte gibi olacak, sonra yatağa yatıracağız, emzik kaybolmuş, yok diyeceğiz,,, ağlayacak ( muhtemelen çok ağlayacak) ama uyuyacak, ertesi sabah okula gittiğinde Esra sınıfta Zeyno'yu alkışlatacak, arkadaşlar Zeyno dün gece emziksiz uyudu diyecek...  Bunu 1 hafta yapacağız, Esra ve Lyna seni izliyor, emziksiz uyursan sana yıldız verecekler felan diyeceğiz... Esra bu bıraktırma çabalarımızın gereksiz olduğunu düşünüyor aslında, ama ben rahatsız oluyorum diye bu şekilde deneyebileceğimizi söyledi... Zamanında Ferber yüzünden az ağlaya ağlaya uyutmadım kuzuyu, eğer 4-5 gün ağlayarak uyuyacak ve sonra emziği bırakacaksa, buna dayanabilirim sanırım...

Bez konusunda da aynı şekilde, bezi bırakmak için sabahları kalktığında bezi kuru olması gerekiyor dedi Esra ( bizimki 1 kilo çiş yapıyor)... Onun iki kızı var, ikiside 3 yaşında bezi bırakmış, biraz zaman tanıyın, 4 yaşında hala bez kullanan hiçbir çocuk yok, er yada geç kendi isteğiyle öğrenecek dedi... Ben yılbaşında bu bez işini bitireyim diyordum, ama sanırım olmayacak... Şubatta annemler Zeynoyu 1-2 hafta Kuzuluk'a götürecek, ben ona güveniyorum, annem bu işi orada halleder :)))

Bir de şunu söyledi öğretmenleri, gerçekten haklı dedim... Zeyno sadece 27 aylık, lütfen ondan çok fazla şey yapmasını beklemeyin... Çok akıllı ve herşeyi anlayan bir çocuk ama sadece 27 aylık :)) tüm kötü huyları sizden öğreniyor ( mesela yemek yerken ipad izlemek gibi),  tüm inadı ve şımarıklığı size ( çünkü sizi gerçekten çok az görüyor ve sizi cezalandırıyor), büyüyecek, büyüdükçe anlayacak ve uyumlu olacak, ama bugün kazandırdığınız kötü huyları böyle devam edecek, o yüzden şuanda aç kalması pahasına, kötü huylarından vazgeçin, örneğin kolay yiyor diye 4 köfte vermeyin, onun yerine 2 köfte kadarlık et yesin, veya illa ipad'i açmayın, sofraya birlikte oturun, hep beraber aynı şeyi yiyin, döke saça yesin ama kendisi yesin ve sizinle yesin dedi... Bu gerçekten çok doğru, biz bunu ne yazık ki yapamıyoruz, bizim eve geldiğimiz saatte Zeyno yemeğini yemiş oluyor veya biz kahvaltısını hızlıca etsin diye hemen ipad'i açıveriyoruz çocuğun önüne :(((

Öğretmenleri çok haklı, aslında yapmamız gerekenler çok net ve açık, uygulaması biraz zor ama imkansız değil... Bunu gerçekten deneyeceğim...



27 Kasım 2013 Çarşamba

emzik savaşları tüm hızıyla devam ediyor...

Zeyno daha doğar doğmaz emziği verdik ağzına.. malum beni emmedi, emme refleksi gelişsin diye, doktor verin emzik dedi. biz de verdik...

Zeyno beni yine de hiç ama hiç emmedi, ama emzik birşeye iyi geldi.: Uyku.

Uyku = emzik demek oldu hayatımızda...

O zaman hayatımız kurtuldu zannettik... nitekim hiç uyumayan çocuk, emziği verir vermez uyudu...

Şuanda tam 27 aylık ama biz emziği hala bırakamadık... Tesellimiz emziği sürekli değil sadece uyurken alıyor olması.

Nasıl oldu bilmiyorum, okulda diğer çocuklardan utandı ve emziği bıraktı... Artık okula emzik göndermiyoruz... kendi kendine uyuyor... Esra öğretmen bunu nasıl yapıyor anlamıyorum...

Rehberlik öğretmeni Rayka hanım, emziğe hala ihtiyacı olduğunu düşünüyor, her gün onunla konuşun ama asla baskı yapmayın diyor... hergün ama hergün konuşuyorum... yok kesinlikle kabul etmiyor... Emziksiz yatağa girmiyor... hatta yeni bir huy başladı, emsizsiz yataktan da çıkmıyor :(

ama yataktan çıkınca emziği sadece elinde tutuyor, kesinlikle ağzına almıyor, zaten 5-10 dakika sonra birşeyle oynarken unutuyor ve ben de alıp yatağın içine atıyorum...

Emziğe yapmadığımı bırakmadım, önce birkaç yerinden iğneyle deldim, sonra yetmedi ucunu kestim, şuanda resmen havası sönük, ucu yırtık bir emziği var, ama banamısın demiyor, hergün akşam onu ağzına alıyor ve 5 dakika içinde uyuyor :( Emzik olmazsa kesinlikle uyumuyor... Gece de uyandığı anda, emziği ağzına alıyor, ve kendi kendine uyumaya devam ediyor...

Şimdi yeni planım, emziğe acı birşeyler sürmek ama kıyamıyorum...

Ya Zeyno adam gibi kendi kendine bıraksana şu emziği yaaaaaaa


baba bana düşmeeeee

Zeyno ve İlker'in bir çekişmesidir gidiyor... Babasına düşkün olması beklenen kızımız, nedense benden bir an olsun ayrılmıyor... İlker bu duruma felaket bozuluyor :))

Önceki akşam aramızda geçen diyalog;

Babası Zeyno'yu sevmeye çalışıyor, Zeyno kaçıyor, benim tepeme çıkıyor.....

Babası: yaaa Zeynooooo, hani kızlar babalarına düşkün olurdu?

Zeyno: düşmem ben !

Babası: yok kızım düşkün olmak, bak ben sana çok düşkünüm mesela

Zeyno: babaaa, bana düşmeeeeeee, anneeeeeee babaaa bana düşmesinnnnn :)))


Konu sanırım Zeyno için biraz ağır kaldı, ileriki yaşlarda bu konuyu yeniden tartışmak dileğiyle :))

25 Kasım 2013 Pazartesi

Huzur sadece huzur...

Çok çok önceden planlanmıştı... Ercüment telefon açıp, gidelim mi Sapanca'ya dediğinde uzun çok uzun bir sözleşmenin tam ortasındaydım, EVETTT dedim...

Önce Ece ve Mehmet'in işi çıktı, sonra Ercü'nün teyzesinin taşınası tuttu, ama biz yine de yılmadık gittik Sapanca'ya... Biraz soluklanmaya, biraz da huzura doymaya... Edişkonun gelmeyeceğini öğrenince, Zeyno'yu evde bırakmaya mazeretimiz oldu, zaten bu hafta ana kız pek nanemolla geçirmiştik...

Sapanca'da dağın tepesine kurulmuş, daha yeni açılmış Uğurlubey konağı çok ama çok güzeldi... Kuş bakışı göl manzaralı odamıza doyamadık, İstanbul'da böyle manzaralı bir evin hayallerini kurduk... 

Zeyno'dan ayrı sakin, sessiz, bol oksijenli, bol sohbetli bir 24 saat geçirdik... 

Kaçmalı kesinlikle arada bir rutinden kaçmalı insan...