Zeyno ve Can

Zeyno ve Can

11 Ekim 2014 Cumartesi

Uyku hali

Zeyno tıpkısının aynısı babası malum, çok uğraştım Can'ı bana benzesin diye :))) ama yok bu da olmadl, her huyu aynı İlker :))

Bu uyuma şekli nedir yaaaa :))


9 Ekim 2014 Perşembe

2 ay geride kaldı bile

Büyüklerin bir sözü var, dünyaya gelen büyüyor diye gerçekten ne kadar küçük gelmiş olursa olsun dünyaya Can'da büyüyor işte...dün 2. Ayını doldurdu.

Zeyno'dan o kadar farklıki, daha şimdiden belli...

2.ay itibariyle aklımda olanları not etmek istedim...

En belirgin farkları; Zeyno emmiyordu, Can uyumuyor...hangisi daha zor tartışılır :))

Yani Can'da tam olarak emmiyor, beni yine süt sağma makinasına bağladı, ama hiç emmiyor değil, en azından mememi ağzına alıp 5-10 dakika oyalanıyor ve sonra sağdığımda hiç emzirmeden sağdığımda aldığım sütten çok daha az çıkıyor, demekki canı isteyince emiyor Can bey, ama canının istediği anı bulmak önemli, mesela eğer çok acıkmışsa kesinlikle mememi almıyor, memem az geliyor diye sinirleniyor, resmen kavga ediyor :)))

Can uyumuyor dedim ama yine emme sorunundan bahsettim, benim çocuklarımın benzerlikleri ikisi de beni tam olarak emmiyor :((( Zeyno sıfır emdi, Can 10 üzerinden 3 emiyor diyelim :(((

Can uyumuyor, görenleri hayrete düşürecek kadar uyumuyor, genelde gündüzü hep ayakta geçiriyor, Zeyno biberonla beslenirdi ve uykuyu mayalaya mayalaya uyurdu, 48 saate yakın gözünün açılmadığını bilirim Zeyno'nun, ben sütü sağıyordum, annem daha uyanmadan biberonu veriyordu, Zeyno uyanmadan uykuya devam ediyordu... Can ise gün boyu kısa kestirmeler halinde uyuyor, mesela emerken mememde 10 dakika, biberondan sonra yatakta 5 dakika, omuzda gezdirilirken, omuzda 10 dakika gibi ve pozisyon değiştirdiğin anda çığlık kıyamet...

Can felaket ağlıyor, artık boğazı patlıyor, sesi kısılıyor, henüz gözyaşı yok ama o gözler kıpkırmızı oluyor, resmen içini çeke çeke ağlıyor, Zeyno'da böyle ağlama krizleri hiç hatırlamıyorum...

İkiside çok güzel gülüyor :))

Zeynep masaj severdi, Can pek sevmiyor, hele ki ağlarken masaj yapmaya çalışmak kabus, sesi daha da yükseliyor :((

Zeynep su delisiydi, günde 2 defa banyo yaptırırdık, hatta ağlayınca sakinleşsin diye banyoya soktuğumuz zamanları hatırlıyorum, Can ise sudan korkuyor, banyo yaptırmak çok zor, girmemizle çıkmamız bir oluyor, yüzüne su geldiğinde çığlık kıyamet, banyodan sonra tüm giydirme süresi boyunca ağlıyor, o yüzden yağlama ve masaj bölümü neredeyse 30 saniye içinde yapılıp bitiriliyor :))

Zeynep yüzükoyun kesinlikle yatmazdı, Efe kafasını 2. Ayda kaldırmaya  başlamıştı, Zeyno 4-5 ay hiç kaldıramadı, zaten 10 aylıkken emekledi, hatta biz babası gibi emeklemeden yürüyecek herhalde diyorduk, yürümeden önceki ayında az da olsa emekledi ( bebekken hiç yüzükoyun yatmayan Zeyno, şimdi hep öyle uyuyor) :)) Can ise seviyor karın üstü yatmayı, sanırım onu rahatlatıyor, ve kafayı horoz gibi sımsıkı tutuyor daha şimdiden...

Zeynep çok iştahsız bir çocuktu daha o zamandan belliydi, Can biraz obur, beni emiyor, sütümü içiyor ama yine de mama desteği de veriyoruz ( günde 5-6 ölçek), şimdiden gıdısı çıktı bile, mama işini minimumda tutmak için çok uğraşıyorum...

Aklıma gelenler şimdilik bunlar, bir elin 5 parmağı var, her biri birbirinden ayrı, benim çocuklarım da öyle işte :)))



2 Ekim 2014 Perşembe

Çiş kazaları

Daha Can'ın bir pipili olduğuna alışamadık :)
Altını açar açmaz fıskiyeyi açıyor, her tarafı çiş yapıyor...

Duducum çok söyledi, yanında bir peçete hazır bulunduracaksın, altını açar açmaz pipinin üstüne kapatacaksın diye ama daha alışkanlık haline getiremedik... Evde yaşayan herkes Can'ın fıskiyesinden nasibini aldı :)))

Uyku mu, neden ki?

Uyku ile arası olmayacak bu Can'ın belli :((

Geceleri ortalama 2 saatte 1 defa uyanıyor... Oysaki şuaralar kesintisiz 4 saatlik bir ara vermesi lazım bana...

Gündüz ise uyku hiç yok... Resmen kendi de helak oluyor, bizi de helak ediyor...

En derin uykusu 30 dakikayı geçmiyor... Genellikle emerken memede uyuya kalıyor, yerine koyuyorum ve 5 dakika geçmeden uyanıyor...

Memende süt kalmayınca, Can'da deli gibi ağlayınca mecbur mamayı veriyoruz bu sefer... Önce beni emen, ardından mama içen Can'a bu sefer fazla geliyor ve başlıyor ıkınıp sıkılmaya, önce kaka yapıyor (şuaralar günde 3-4 kere), ardından da genelde kusuyor :( Kusunca hıçkırık tutuyor, hıçkırınca yine emzirmeye başlıyorum ve aynı döngü yeniden başlıyor :(((

Resmen bilinçsiz bir çocuğum var... Evladım, midenin alabileceği kadar içip, şöyle derin bir uykuya dalsan olmaz mı Can'ım yaaaa...

Mutfakta Zeyno var...


Balık sezonunu açtık, haftada en az 2 gün balık yemeğe çalışıyoruz bu aralar...

Bugün akşam söylemesi ayıp, yemeğimiz Hamsi tava :)

Zeyno illa ben yapıcam balıkları dedi... Ablası ile girdi mutfağa...
Birlikte una buladılar balıkları... Tavaya dokunmamaya söz verdi, balıkları çevirmek istedi...

Bu önlüğü, Zeyno'ya geçen sene Floransa'dan almıştım... Çok tatlı olmamış mı:))

Bugünün okuyanı yarının lideri


Çok okuyan annenin çok okuyan kızı olsun Zeyno diye elimden geleni yapıyorum... Artık kitaplarımı zı ev almıyor :)

Haftasonları D&R'a gidip, çocuk kitapları bölümünde kaybolmak bizim için önemli bir etkinlik haline geldi... En sevdiklerimiz Kanyon ve İstinyepark D&R... İkea çocuk masası ve sandalyeleri koymuşlar, istediğimiz kitabı gidip okuyoruz...  Sonra hepsini yerlerine kaldırıyoruz... Bu D&R ziyaretlerinde fark ettim ki, Zeyno aslında hiç de benim beğendiğim kitapları beğenmiyormuş... O günden sonra, internetten kendi kafama göre sipariş vermeyi bıraktım... Artık Zeyno'nun hoşuna giden kitapları alıyoruz...

Epeydir aklımdaydı, Zeyno'yu gerçek bir kütüphaneye götürmek istiyordum... Ben kütüphanelerin o sessiz,  kitap kokan hallerini çok severim...  Bir matbaacı kızı olarak, hala kağıt gazete okumayı, internetten gazete okumaya tercih edenlerdenim...



Okuldan sonra, Koç Üniversitesi Kütüphanesi'ne gittik Zeyno'yla... İçerisinde camekanla kapatılmış bir çocuk kitaplığı alanı var (çocukların sesi, etraftakileri rahatsız etmesin diye)... çok ama çok renkli ve güzel bir yer... Bizden başka da kimsecikler yoktu... Biz de ana kız okuduk kitaplarımızı. biraz minderlerin üzerinde yaramazlık yaptık, en kısa zamanda tekrar gelmek üzere kütüphaneden ayrıldık :))





1 Ekim 2014 Çarşamba

Kardeş kıskançlığı

Nerden başlasam, nasıl anlatsam bilmiyorum… Kendi masalımı düşünüyorum da, 1,5 yaş fark olan kardeşimle kedi köpekten farksızdır. Aslında o ilk doğduğunda, ben pek anlamamışım, kardeşim deyip onu sürekli seviyormuşum, pek öyle kıskançlığım olmamış, ama bizde asıl kıskançlığı aramızda 2 yaş fark olan kuzenim Ceren yapmış. Ben doğmadan önce teyzesinin bir tanesi olan Ceren, ben doğunca resmen krize girmiş, bana yapmadığını bırakmamış, bir dakika yalnız bırakmıyorlarmış bizi… Ceren kafama çok vurmuş, hatta şimdi dalga geçer, kafana çok vurdum, sen ondan böyle akıllı oldun diye…

Cem ve benim kedi köpek masalımız ise biraz büyüyünce başladı… Özellikle de ergenlik yıllarımızı düşünüyorum da, ben çıkıp gezmek istiyordum, Cem ise ben evde oturayım diye, öğrendiği kungfu taktiklerini üzerimde deneyip, bacaklarımı resmen morartıyordu, sonra da giy bakalım o eteği şimdi deyip benimle dalga geçiyordu…kapri pantolonun ilk moda olduğu yıl, o dar pantolonu giyiyorum diye her seferinde kavga çıkartıyordu… denizden çıkmadan hemen önce havuz başında havlu ile beklediği günleri bilirim J Evlendim de, o da bende rahat ettik valla J

Şimdi ise şu hayatta, herkes bir yana Cem bir yana benim için… İnsanın her başı sıkıştığında arayacağı ilk kişi kardeşiymiş, bunu Zeynep’ten önce düşük yaptığımda bizzat kendim yaşadım ve gördüm…  

Gel gelelim Zeyno ile Can’ın masalına… Çok ama çok okudum, çok araştırdım, Can doğduğunda Zeyno’nun psikolojisi nasıl etkilenecek, ona nasıl davranmalıyız diye… hatta bir ara bizimle yatmayı alışkanlık haline getirdiğinde, ona bile engel oldum ve eski alışkanlığına (kendi yatağında yatması) çok zor olmasına rağmen geri döndürdüm (çünkü bebek doğduğunda hep beraber yatağa sığamayacağımız için, onu o zaman odasına göndermek çok daha zor olacaktı).


Ben ne kadar okumuş olursam olayım, Can’ın doğduğu ilk hafta resmen dünyamız tepetaklak oldu… Zeynep’i kardeşi olacağına dair çok hazırlamıştım, ona bir sürü kitap okumuştum, özellikle favori yazarımız Ayşen Oy’un Aramıza Girme kitabı son zamanların favori kitabı olmuştu, ama her çocuk kendi masalını yazıyor… Zeynep ve Can’ın masalının ilk haftası çok zorlu geçti… Kardeşi olduğunda direkt onunla oyunlar oynayacağını düşünen Zeyno için, eve geldiği ilk günler sürekli ağlayan, annesinin memesinden düşmeyen bu bebek tam bir hayal kırıklığı oldu… Onu nasıl seveceğini bile bilmiyordu... Zeynep’in her yaptığına dur yapma, dikkat et diye bağırıp duruyordu herkes (arada bir ben bile)… Sonuç olarak bu Zeynep’i daha da asileştirip hırçınlaştırdı… biz ona yapma dedikçe, o inadına yaptı… Mesela elini öpmek için, kafasının üzerinden Can'ın üzerine abanıyordu, kızım kafasına dikkat et diye panikle bağırınca da, ama anne elini öpmek istedim diyordu… Acaba gerçekten bilmeden mi yapıyordu, yoksa biz ona 100 kez kafasına sakın dokunma dedik diye inadına mı yapıyordu, hiçbir zaman bilemeyeceğiz… Ama çok geçmeden şunu gördüm ki, dur yapma, aman dikkat et, kızım ne yapıyorsun sen uyarıları hiçbir işe yaramıyor, bir kere öpüp gidecekse, dikkat çektiğini anlayıp, 10 kez yapıyordu… Sonunda durumu kontrollü bir şekilde görmezden gelmeye başladım… şimdi Zeynep kardeşini sert bir şekilde öpmeye çalışınca (yumuşak öpmeyi bir türlü beceremiyor), ne sert tepki verip dur ne yapıyorsun diye kızıyorum, ne de aşırı tepki verip, aman da aman kızım da kardeşini öpermiş diyorum… Gayet doğal davranıp, hiç onunla ilgilenmiyorum… İlgili çekmediğini anlayan Zeynep, bir kere öpüyor ve oyununa devam etmek için uzaklaşıyor…


Gel gelelim iki çocuklu hayatın zorluklarına... En zoru ikisini de aynı anda mutlu etmeye çalışmak herhalde... Can çok uykusuz bir çocuk, sabah Zeyno okulda oluyor ama ben bir an bile dinlenemiyorum, çünkü Can en fazla 30 dakika uyuyor. Gören kimse inanamıyor, daha 50 günlük bir bebek bu kadar uykusuz ayakta kalamaz diyorlar... Zeyno okuldan gelince, Can tabiki ayakta ve ilgi istiyor oluyor, ben ne yazık ki onunla ilgilenmeye devam ediyorum... ama aklımda sürekli Zeyno'yla ilgilenemiyor olmanın vicdan azabı :(

Zeyno o saatlerde ablası ile oynuyor... Çocuk baktı ki, benden ona hayır yok, sıkı sıkı sarıldı bakıcı ablasına (onu da Can'a kaptırmayalım diye) :)

Tüm gün ayakta olan Can, artık 8'e doğru uykusuzluktan bayılıyor, hemen Zeyno ile yemek yiyoruz ve onunla oynamaya başlıyoruz... Tabi ben resmen haşat halde oluyorum... O yüzden bir an önce uykuya geçsin istiyorum,,. ama büyüdükçe saat 8 olan uyku saati, 10'a doğru çıkmaya başladı, bazen yatması 11'i buluyor... Okulda uyusa mı uyumasa mı bilemiyorum... Okulda uyuduğunda akşam çok zor uyuyor, uyumadığında ise evde huysuz ve hırçın oluyor... Sonuç olarak o uyuyana kadar ben resmen helak oluyorum... Ve 11 civarında Zeyno uyuduğunda, bu sefer Can tekrar uyanmaya başlıyor :) ve sabaha kadar tekrar ortalama 2 saatte 1 defa uyanarak gecemiz devam ediyor... Okuduğum kitaplar bu zamanlarda artık 3-4 saatlik uykuları olması gerektiğini söylüyor ama Can için bu süre imkansız bir süre... Diyorum ya, her çocuk kendi romanını kendi yazıyor :))

Can ve Zeyno'nun birlikte oynayabileceği günler bir an önce gelsin istiyorum artık...



Can'ın olan herşey Zeyno için çok kıymetli...  Zeyno'nun bu eski oyun halısında şimdi Can yatıyor, ama tabi Zeyno izin verdikçe :)))

Bir de Zeyno'nun kaldırdığım eski kitapları vardı, yeni evimizde Can'a oda yapınca, onun odasındaki kitaplığına hemen koyduk kitapları... Zeyno resmen hazine bulmuş gibi oldu... İş bankası yayınlarının pisi kedi serisini elinden düşürmüyor son günlerde... sürekli o kitapların resimlerine bakıyor... nereye giderse onları da götürüyor :)))